THE PIANO  

صدایی که می شنوی صدایی نیست که باهاش حرف می زنم ، صدای ذهن منه .

من از شش سالگی تا حالا حرف نزدم .

هیچکی نمیدونه چرا . حتی خودم .

چیزی که عجیبه اینه که من خودمو صامت نمی دونم .

 و شاید این به خاطر پیانوست ... دلم براش تو این سفر خیلی تنگ میشه .

***

چه مرگی ، چه شانسی ، چه غافلگیریی . اراده من زندگی رو انتخاب کرد .

شبا ،به پیانوم و به گودال اقیانوسش فکر می کنم و گاهی به خودم که شناورم بالای اون .

در اون عمق همه چیز هنوز ساکن و بی صداست مثل یه لالایی واسه خواب.یه لالایی جادویی .