| تبليغات | X |
|
All that we see or seem, is a dream within a dream
|
ترانه ای که نخواهم سرود
من هر گز
خفته ست روی لبانم.
ترانه ای
که نخواهم سرود من هر گز.
بالای پیچک
کرم شب تابی بود
و ماه نیش می زد
با نور خود بر آب.
چنین شد که من دیدم به رویا
ترانه ای را
که نخواهم سرود من هرگز.
ترانه ای پر از لب ها
و راه های دور دست،
ترانه ی ساعات گمشده
در سایه های تار،
ترانه ی ستاره های زنده
بر روز جاودان.
لورکا-ترجمه احمد شاملو
تا پیش از پاییز 87 نام این وبلاگ با آنچه در آن نگاشته می شد هم آهنگ نبود،بانوی سپیده دمان تولدی نو می خواست و بیداری و تازه شدن، حرکت می خواست و رشد و در جاذبه عشق بودن .اما آنچه نگاشته می شد درماندگی ها و پوست انداختن ها بود. فریاد های مقاومت نویسنده در مقابل حرکت . حالا می خواهم آنچه می نگارم با این نام هم آواز باشد .