شعر نوشتی و...

کجایی؟!

ابیاتم بی قافیه و

سکوتم سرشار

که سازم بی رمق و

حنجره ام تب دار

صدایت  کو؟

نگاهت کو؟

تنها ماندم

خسته، بی رمق

بسان رد فصلی سرد

بر قامت یاسی ژولیده

نه گرمای دستی و

نه نور نگاهی

از رسوم گله تنها سگش باقی و

از شعر تنها نخواندنش

و از شاعر!؟

از شاعر که چیزی نمانده!

کجایی؟

کجایی؟!

...............................

اینجایم

در میانه

پروانه وار

در فراز و نشیب ِ کلامی

که خود معجزه شدند؛

اثبات رسالتی را

که  به رنجی گران

در دل تاریک و گرانسنگ ِ غار تنهایی ات

بر خود خواندی ؛

 تا صبحگاهی این چنین

بانوی سپید ت را

پرواز دهی

کبوتروار

با جام صبوحی اش بر کف

در میانه ی حلقه و

به تماشا بنشینی

در دل آتش

پاکبازی اش را.

***

اینجایم

بامداد الست است و

در میانه

تنها خاکستری

و تو سر مست آن

که شاعر باشی

یا عاشق

ققنوس ِ سپید را.