در دو گوشه ی قفس سیمانی

دو قلب

دو جان

در اندیشه ی دو پرنده

در دو گوشه ی دیگر

دو دست

دوبال

در اندیشه ی پناه

می میرند

...

در سقف خاکستری

دو دریچه

دو خورشید

دراشتیاق غروب

در تلاقی دو فصل

دو درخت

دو قلم   

و ارکستر بی بهانه گنجشکان

تنها بهانه ی حضور

...

من

 قفس

در غوغای دو بوسه

در دوگانه ی این سرود

آتش می گیریم.

... 

 دود  دلم

دو ابر

دو رود

در مات سنگی آسمانِ دو چشم

باران می گیرد.