ندانســـتم کی

آرام  آرام

پیش آمــدی

از فلق تا شفق

تابیـــــــدی

بر بی تابی نگاهم

و از روزن بی پناه چشمانم

به قلبم رسیدی.

***

تو را با خود

با همه ،قیــــــــاس کردم

رنگ نگاهــــــــت اما

رنگ دیگری بود

***

و کودکی تنها

اینک

با دستان کوچک سردش

دستانت را

در پاییز رویاها

چون خاطره ای گرم میجوید.

***

خورشـــــــید من

ندانسـتم کی

بی صداترین هیاهوی وجودت

لای لای خوابم شد.